12th ICCCR

Een verslag door Marcus Lasance

Een beslissing om je Traction naar America te verschepen om aan een internationale rally deel te nemen, neem je niet zomaar! De logistiek, de kosten, leg dat maar eens even uit aan je betere wederhelft. Maar als er zo wat verzachtende omstandigheden aan te voeren zijn, zoals dat de rally vlak in de buurt is van een familie waar je net 30 jaar geleden als uitwisselingsstudent een jaar vertoefde…. En als er ook nog eens een goede kans in zit de Traction, die inmiddels al een paar jaar te koop stond, aan een rijke Amerikaan te verkopen….Dan klinkt een laatste afscheidsrit door ‘New England’ ineens een vrij redelijke propositie niet?

Foto suggestie: De gast familie ‘Collins’ voor de camera.

Van Portsmouth naar Le Havre

Nou dat dat plan niet geheel uitkwam, blijkt nu dat een Fransman de gelukkige bieder op eBay is geworden en dat de 6 cylinder Traction, als ik dit verslag schrijf, evengoed weer op terugweg is naar Le Havre! In ieder geval op vier Julie ving de reis aan met de verscheping van de Engelse Six van Porthmouth naar Le Havre. Van daar zou het bedrijf GEFCO de Citroens in beheer nemen, daarvoor vakkundig door de firma Citroen opgeleid in het starten en andere idiosyncrasies van onze gelievde voertuigen.

Foto suggestie: De zes cylinder staat the wachten of verscheping in Le Havre

Het Wide Westen

De hele familie telde nu verder in spanning de dagen af, tot het moment dat we uiteindelijk zelf ook de grote reis zouden gaan maken op vier Augustus. Afgezien dat ik vliegen op zo’n afstand liever met een vier motorig toestel zou hebben gemaakt, verliep de overtocht vlekkeloos. We hadden al gehoord dat het weer in New York warm en klam zou zijn, maar als je dan na uren Airconditioning je eerste stap buiten op het asfalt zet, dan krijg je als het ware toch een klap voor de kop! Het leek wel een Sauna! Dat zal me wel wat worden met die kinderen achter in de Traction. En wat te denken over oververhitting van de motor?

De volgende dag liep er een pendeldienst van het Newark Airport Sheraton naar Port Elisabeth, waar zusterbedrijf FAPS eveneens door Citroen goed voorbereid was. We reden in een Citroen Synergy bestuurd door de Technische dienst van Andre naar de haven en zijn persdienst stond daar ook al klaar met de film camera.

Gelukkig maar, dat we al na een paar honderd meter moesten bijtanken. De autos mochten met maximaal een kwart tank op de boot. Mijn Traction stond gelijk al te koken en er moest minstens 3-4 liter water bij. En dat terwijl ik water en oliepeil voor het vertrek toch evengoed had gekontroleerd. Gelukkig geen schade aan de motor en vervolgens was de eerste stop het bedrijf U-Haul, dat zich specialiseerd in het verhuren (een richting) van diverse aanhangwagentjes voor zelfverhuizing.

De Sportster trailor heeft een mooie aerodynamische vormgeving, kan veilig afgesloten worden en nam perfect de vijf koffers van ons gezelschap aan boord.

Nu konden we echt op weg als een soort moderne ‘Voortrekkers’.

We volgen nu de ‘Garden State Parkway’ in zuidelijke richting naar Manahawkin, waar de Collins familie ons al uren zate te verwachten met een van de meest uitgebreide maaltijden die je je voor kunt stellen. Van een enorme stapel krabbepootjes tot ‘corn on the cob’ met hamburgers van de Bar-B-Que, Ice cream en Apple pie. Diane maakte later de opmerking, dat we eigenlijk tijdens de gehele reis in America nooit echt hongerig geweest waren. Het was meer zo, dat je de dag erop nouwelijks van de vorige maaltijd bekomen was en de volgende portie is weer zo groot, dat de helft teruggestuurd wordt naar de keuken of in een ‘doggy bag’.

Parkways moeten even uitgelegd worden. Ze werden al voor de tweede wereldoorlog aangelegd en werden ontworpen en beheerd door de Park Diensten van de Staat. Vandaar dat ze er esthetisch uitzien, van de viaducten tot en met de rustplaatsen. Je ziet eigenlijk alleen maar natuur aan beide zijden van de weg, tot zelfs verschillende grazende herten toe die we vanuit onze Traction zagen. Maar het fijnste is, dat er geen vrachtverkeer op deze wegen toegelaten wordt. Hoewel ik de amerikaanse trucks schitterend mooi vind, slaan ze absoluut geen achting op een bejaarde medeweggebruiker zoals een Traction of Lelijke Eend.

Liberty Park

Manahawkin New Jersey was een prima plaats om het land een beetje te verkennen voor de aanvang van het voorname Citroen gebeuren in Massachusets. Het strand van Long Beach Island is op 15 minuten rijden. Atlantic City is vlakbij, wat niet onderdoet voor Las Vegas met zijn Trump Tower en Taj Mahal Casinos. Op Woensdag was de plechtige aankomst gepland van de Tracbar Yankee Rally. Dit gezelschap van welvarende Franse Traction fanaten heeft al enige continenten met hun colonne overgestoken en die dag kwamen ze via de bekende ‘Route 66’ aan voor een officiele receptie in New York.

Photo Suggestie; Route 66 photo

Deze keer moesten we wel even Noordwaards op de angstaanjaagende New Jersey Turnpike met wel 12 rijbanen vol toeterende ‘eighteen wheelers’. We hadden de mazzel, dat we bij het benaderen van afrit 14B, ons precies invoegden in een grote groep Franse Tractions. Ook hier was pers en TV van de partij om de imposante aankomst vast the leggen en de parkeergelegenheid aan de kade, met uitzicht of Ellis Island en Miss Liberty was absoluut photogeniaal! ( Om maar niet te spreken van een levensgrote Asterix en Obelix, als ze die Galliers in America al gekend zouden hebben)

Op de Vrijdag namen we afscheid van de Collins familie en reden voor de tweede maal door Noord New Jersey, dit maal in de richting van de Geoge Washington Bridge. Hier weken we af van de aanbevolen route en volgden de Palisades Interstate Parkway North, die de Hudson River volgt. Hier zijn ook om de haverklap parkeergelegenheden met panorama vergezichten op een steeds kleiner wordend uitzicht op Manhattan met die prachtige hangbrug van George Washington ervoor. Aanbevolen door een plaatselijke Citroen enthusiast Ed Merryman.

Aan het einde van deze route ga je over Bear Mountain Pass en kun je nog zo’n prachtig aangelegde weg volgen: De ‘Taconic parkway’. Vanaf Martindale volgden we Route 7 naar Pittsfield en kwamen dus aan in Amherst van westelijke richting. Wel wat omrijden, maar met een klassiek Nieuw Engels landschap met van die prachtige boerderijen zoals je ze op TV en films soms kunt bewonderen.

In Engeland, waar we wonen, maken we graag gebruik van de zogenaamde Bed& Breakfasts om wat geld uit te sparen en vanwege de persoonlijke bediening. Dat viel in America op beide fronten tegen.

Volgende keer verblijven we liever in een Motel met een lekker zwembad. Misschien hadden we gewoon pech, maar wat aangekondigd was als een Victoriaans prijswinnende herberg, was meer een mausoleum van kitch. Van gastvrijheid en contact was beslist geen sprake, de rekening peperduur. In een motel heb je tenminste nog een ijsklontenmachine en een Cola automaat. Gelukkig hadden we in Canada een betere ervaring met B&Bs.

12th ICCCR

Ik was niet van plan zoveel over de ICCCR zelf the schrijven. Ik heb er nu 5 in totaal meegemaakt en op mijn web pagina http://www.traction-avant.co.uk/ kun je verslagen lezen en photo’s bewonderen van alle vijf. Vanzelfsprekend was het in America niet zo groots opgezet als in Europa. 677 Citroens namen deel, waarvan 107 Tractions. Meer dan 20 landen waren vertegenwoordigd en 87 verschillende Citroen clubs. Als je dan al zo’n 30 jaar Traction rijd, dan is de opwindining om elke traction te bewonderen en nauwkeurig te inspecteren er wel een beetje af. Het wordt dan vooral leuk om oude bekenden weer eens te ontmoeten en onbekende gezichten in verband te brengen met bekende namen van Internet discussies etc.

Je kunt wel stellen dat het hier behalve om een grote groep Americanen, ging om de ‘harde kern’ van de Citroen fanaten!

Over het wel en wee van de organisatie van de 12e ICCCR is in de diverse nieuwsgroepen al voldoende ge-emmerd.

Wat vast staat is dat de organisatoren een fantasties werk geleverd hebben en de beste stuurlui staan altijd aan wal. De 8e ICCCR op het Flevohof is voor mij wat organisatie en voorbereiding betreft het absolute toppunt en alles wat ik daarna heb mogen meemaken is bijna per definitie teleurstellend. Maar in Engeland hebben ze een goed gezegde over reizen: “The pleasure is not in the arriving, but the getting there!”

Raid Montreal

Het reisgenot zette zich voort op de Maandag met een prima uitgewerkte routebeschrijving naar Stowe in Vermont, met als aanlegpunten diverse overdekte houten bruggen van ‘Madison County en ‘Beetle Juice’ faam. Ben & Jerry’s icecream fabriek stond op her programma. De dag erop werd de Canadese grens overschreven en bevonden we ons in het Frans sprekende Quebec. Montreal was die avond het eindpunt met een vereniging met de Citroen eigenaren van aldaar. Orange Julip was een soort hamburger drive-in, gefrequenteerd door meerdere automerken clubs, waarschijnlijk vanwege de enorme parkeergelegenheid. Nog nooit en waarschijnlijk nooit meer, zullen zich daar zoveel Citroens verzameld hebben.

Woensdag avond was tevens het einde van het officieel georganiseerde programma, culminerend in nog een gala diner, dit maal

aan boord van de ‘Cavalier Maxime’ cruising op de the St. Laurence River en voorbij het Olympies eiland. Eerlijk gezegd, genoot ik hier meer van, dan van de ‘New England Lobster & Clam bake feast’ in Amherst. Misschien toch een beetje de Franse culinaire invloed?

De volgende morgen maarten we echt een monsterrit van Montreal naar Niagara Falls via Toronto. Dat dat meet een 54 jaar oude auto in een dag te doen is, heeft meer te doen met de genialiteit van ingenieurs zoals Roger Williams van Steam Car developments dan de qualiteit van Andre Citroen’s product. Ik heb het over mijn niew kroonwiel en pignion (9x31), mijn nieuwe mercedes koppeling en C/V aandrijassen, die gemiddelde snelheid op de autweg van 100-120 KM/uur de gewoonste zaak van de wereld maken.

Zo legden wij ruim 3,500 mijlen af in Noord America, zonder problemen om over naar huis te schrijven en beleefden wij een vakantie, die naar ik hoop, mijn kinderen hun leven lang zullen herinneren. Ik in ieder geval!